La ruta Maya Naar het begin van onze reis     
      

     Flores - Belize City - Caye Caulker                                       voor het laatst bijgewerkt op:  14-07-2017

 

dag 9

vrijdag 19-12

naar Caye Caulker

Zoals gezegd: het is kwart voor vier en de haan kraait. Tijd dus voor inpakken en vertrekken. De bus loopt weer vol en we gaan op weg. Even over vijf werken we het bekertje yoghurt naar binnen, het licht gaat uit en onze luiken dicht: het was ook wel erg vroeg. Het is een flinke rit naar Belize-City, dus we hebben er alle tijd voor. Rond acht uur begint er weer wat leven in de bus te komen. Eendrachtig smeren we het gezamenlijk ingekochte brood met onder andere pindakaas en ananasjam. De sneetjes worden onder de liefhebbers verdeeld.

Caye Caulker: een droombestemming

Tegen elven bereiken we de grens met Belize. Als vliegen om een strooppot zwermen de geldhandelaren weer rond de bus. We gaan er echter eerst uit en Rob en Lon gaan weer naar het kantoortje, met alle passen en een vooraf ingevulde lijst. We krijgen een nieuw stempel en leveren het 'entreebewijs' voor Guatemala weer in. Dan komt iedereen de bus uit en scharen we ons in de rij wachtenden voor de douane, waar we redelijk snel doorheen komen. Niks aan te geven, dus we mogen door. De bus weer in en door niemandsland naar de volgende grens. Via een abominabel slechte weg bereiken we Belize City. Een stad die erg rommelig en onverzorgd aandoet, hoewel we beseffen dat we natuurlijk maar een heel klein deel zien

Hier kopen we eerst vast de kaartjes voor de reis naar Tulum, bij een soort 'centraal busstation'. We rijden door naar de kust en daar zet Benedicio zijn bus op een parkeerplaats, waar het helemaal niet mag. Dus: snel uitladen en dan nog sneller naar de boot: die ligt al te wachten, vol passagiers, en men schijnt hier erg stipt met de vertrektijd te zijn. We schuiven de bagage zo ver mogelijk in het vooronder, proberen dan zelf ook nog een -benauwd- plekje te vinden. Vooruit met de geit, fullspeed over het water met een soort grote speedboot. Na drie kwartier een werknemer afgezet op een eiland van iemand die teveel centen heeft: eilandje gekocht, twee landings-strips aangelegd, grote golfbaan en een aantal superdeluxe appartementen en voor zichzelf een droomhuis waar Willem Alexander zelfs niet aan kan tippen...
Tien minuten later worden we afgezet bij de steiger van het Rainbow-hotel in Caye Caulker: een van de riffeneilanden. Het is hier koud, bewolkt en rond de 11 graden. Dat is hier dus in jaren niet voor gekomen, alleen nu wij er zijn. Dat maakt het eiland minder aantrekkelijk dan in de folders staat aangekondigd: ''Een schitterende plek om de reis even te onderbreken en onder een palmboom aan de warme heldere Caribische Zee te relaxen.''

We gaan natuurlijk wel even een rondwandeling maken over het eiland. Een heel apart sfeertje, vooral omdat dit totaal anders is dan we de laatste dagen gewend zijn. En, het moet gezegd: er zitten hele mooie stukjes bij. Zoals we al hadden gehoord: het ziet er best kleurrijk uit. Veel huizen zijn hier op palen gebouwd.

's Avonds eten we bij Don Corleone, die volgens Rob connecties heeft met drugsbaronnen. Het is een redelijk chique restaurant, waarvoor we 's middags tijdens de wandeling kortingbonnen hadden gekregen vanwege de recente opening. We betalen met z'n drien -Annemiek is mee- 134 B$, wat naar Beliziaanse begrippen best meevalt.   

dag 10

zaterdag 20-12

Tropisch genieten

Gelukkig kunnen we vandaag revanche nemen op het weer. We gaan snorkelen met prachtig weer. In een snel bootje naar de plaats waar de bijna uitgestorven zeekoeien nog leven (zagen we met gras in de bek boven water komen ademhalen en we hebben ook nog twee dolfijnen zien zwemmen).

Snorkelen? Nee... niks voor mij

Daarna naar de snorkelplek, maar in tegenstelling tot wat ze eerder hadden gezegd, moesten we vanaf de boot het water in. Voor Loes niet zo'n succes, maar voor mij al helemaal niet. Het zoute water liep bij elke ademhalingsteug langs m'n gebit naar binnen. Dus met z'n drien (Rick ging met ons mee) afgezet op het eiland en dan gewoon de zee in lopen en de snorkel uitproberen. Voor Loes en Rick ging dat nu veel beter, bij mij bleef de lekkage. Dus gewoon het strand op en heerlijk onder de zes palmen die het Bounty-eilandje rijk is, gelegen, in de zon en lekker bijgekleurd. Daarna gezamenlijk geluncht met de groep die inmiddels koralen en vissen had bekeken (wij zien ze wel op de foto's die met enkele onderwatercamera's zijn gemaakt ;-))

Doorgevaren naar de plek waar de pijlstaartroggen huizen. Het water in (je kunt daar staan, het water tot onze schouders) en onder water gekeken naar de roggen. Schitterende ervaring. Visjes gegeven, waar ze erg blij mee waren (zeiden ze in visserslatijn). Daarna door naar het eiland van de meneer-met-centen en daar kokosnoten van zijn bomen meegenomen (zoveel kan hij er zelf toch niet op).

Een heerlijke barbecue bij Wish Willy's

De stuurman heeft ze gesneden, op een plank hout kapot geslagen en daarna opengemaakt. Kokosmelk gedronken en daarna het vruchtvlees gegeten.

Terug naar Caye Caulker, daar nog wat geluierd na een heerlijke warme douche en 's avonds met de hele groep gaan eten bij Wish Willy's: een rastaman die een soort vierkant houten huis bewoont waar hij buiten enkele houten tafels met banken heeft staan. Op de barbecue bereidt hij voor ons red snepper, lobster en andere vissoorten, maar ook varken en kip. Erg lekker en vooral zeer ongedwongen gegeten.

dag 11

zondag 21-12

Tropische regen?

De winter begint ;-)) Het is weer bewolkt. We gaan ontbijten bij de Happy Lobster, een leuke tent met gratis koffie en dat moet je tegen een Hollander niet zeggen. Het ontbijt is overigens heerlijk.

Het is nu ook hier zondag, dus maken we er een rustdag van. Buiten is er weer een flink wolkendek, hoewel de temperatuur meevalt, maar het zonnetje is niet te bekennen.

Er komt plotseling een stevige bui. Loes heeft tenminste nog een t-shirt aan, maar ik was ng optimistischer en loop in korte broek en hemd. Zelfs de internetman geeft aan dat het nu cht regent: daarom is de internetverbinding verbroken en moeten we blijven doortypen (of uit onze neus peuteren, maar dat is ook zo wat) tot de verbinding is hersteld....

Gelukkig zijn de afstanden hier kort: als het moet zijn we z terug in het hotel. We halen nog een flesje rum met cola (dat komt de warmte ten goede) en om elf uur liggen we alweer op bed, maar nu om te lezen en een stukje verslag te schrijven.

RastaPastaTegen twaalven is de regen minder geworden en we besluiten voor het middagmaal naar het strand te gaan. Bij Rasta Pasta gebruiken we de lunch: er is een overdekt terras met flinke windzeilen, dus het is uit te houden! De bakkerij is al dicht, dus smeren we brood van gisteren.

De telefoonkaart die we hebben werkt prima, dus kunnen we oma bellen om te horen hoe het daar in Holland gaat. We krijgen te horen dat ze in ieder geval al meer in kerststemming zijn dan wij hier. Je vraagt je af of ze op Caye Caulker wel aan kerst doen.

Rum, cola en zoutjes gaan er in als Gods woord in een ouderling

In de middag is het weer droog, de zon probeert er zelfs even door te komen. We maken nog een ommetje over het eiland, om toch wat foto- en video-opnames te hebben. Als we terugzijn organiseren we op de galerij van het hotel, voor onze kamer, een happy hour. De rum, cola en zoutjes gaan er in als Gods woord in een ouderling.

's Avonds wandelen we naar Tropical Hotel, om er te gaan eten, maar daar houden ze van zondagsrust. Even verderop, in een zijstraat, zit Marina's en die is wel bij de pinken. Op de eerste etage is een open terras en daar schuiven we voor de groep twee tafels tegen elkaar. We wachten op de bediening. Dat blijkt een stelletje van het vrouwelijk geslacht te zijn. De een is heel groot, bruin van huidskleur n kleding: zij heeft hier duidelijk de leiding. De ander is klein, heel klein zelfs en vooral licht: blond, een wit hemd en een vaal bleke huidskleur. Van efficiency hebben de dames echter nog nooit gehoord. Ze lopen even makkelijk met lege handen naar achteren, komen drie keer voor hetzelfde terug. Vooral de kleinste van het stel: die komt rustig met twee bordjes tegelijk aanzetten, dus duurt het wel vijf 'gangen' voor ik als laatste ook mijn hoofdgerecht voor me heb staan.

Overigens: we krijgen nog wel een gratis voorstelling: midden in het restaurant, niet gehinderd door enige gne, besluiten de dames ineens elkaar een 'big hug' te geven. Moeten we nu als gasten de indruk krijgen dat alles hier koek en ei is???

In ieder geval is de prijs die ze voor dit alles berekenen heel schappelijk: voor 45 Belizian dollars -met z'n tween- mogen we het etablissement verlaten. Met een dubbel voldaan gevoel wandelen we terug naar de stonde.verslag dag 12-15: Caye Caulker - Tulum - Chitzen Itza - Merida - Palenque