,
 dinsdag 18 september: Revelstoke: Railway Museum en historische wandeling

museumlogo van de Revelstoke Railway Revelstoke heeft een Railway-museum. Dat had ik natuurlijk allang op het internet gevonden en ook de reisgidsen geven daar informatie over. Dat gaan we vanochtend bezoeken, maar eerst houden we wederom een tijdje 'rust' met koffiedrinken, wat kletsen over onze belevenissen tot nu toe, stukjes verslag aanvullen, een was draaien en de camper uitvegen.

Tegen elven gaan we naar het centrum lopen: vanaf de camping is er namelijk een kortere verbinding dan via de autoweg: je loopt over een oude stalen, eenrichtingverkeersbrug en dan ben je al aan de rand van het dorp. Na 20 minuten staan we bij het museum. Het is een redelijk modern gebouw, dat vooral opgezet lijkt rond en van de laatste stoomlocomotieven die hier heeft gereden. Die staat nu in de grote hal, naast een tweetal oude treinwagons.

Eerst echter lopen we door hal met spoorweg memorabilia: allerhande werktuigen die zijn gebruikt om het spoor aan te leggen of om daarna de treindienst goed uit te voeren. Goed voorbeeld van dat laatste zijn de speciale horloges prachtige zakhorloges die de machinisten van weleer gebruiktendie de CPR, de Canadian Pacific Railways, aan zijn personeel ter beschikking stelde.

In 1879 was er namelijk een flink treinongeluk, omdat het horloge van de machinist stil was blijven staan en na drie minuten weer verder liep.

Hij dacht daardoor nog tijd te hebben, maar de trein die van hetzelfde spoor gebruik moest maken, kwam er al aan. Als kwaliteitseis werd daarna vastgelegd dat elk horloge ten minste 17 jewels moest hebben: hoe meer jewels, des te preciezer de tijd.

stoomlocs zijn nostalgie: de 2816

We krijgen ook uitleg over de taaie blauwe klei die in het gebied rond Revelstoke voor de nodige problemen zorgde: de graaf- en boortechnieken waren nog niet zo ver ontwikkeld en deze kleisoort liet zich maar moeilijk verwijderen voor het aanleggen va de rails.

Als je deze informatie leest, besef je steeds beter wat een geweldig karwei het voor die vele duizenden spoorarbeiders moet zijn  geweest om Canada kilometer voor kilometer per spoor bereikbaar te maken. Lag die verbinding er eenmaal, dan zie je steeds weer de langsgelegen plaatsen tot ontwikkeling komen.

een oud-machinist vertelt honderduit

Een van de oud-machinisten van trein 5468 is vandaag aanwezig. Zittend bij zijn indrukwekende knoppen, meters, hendels en schuiven vertelt hij honderduit over de jaren die hij tussen de rails doorbracht.

We boffen: een van de oud-machinisten zit weer op de bok en is bereid alle informatie te geven die je maar wilt. Zo horen we van hem dat er van dit type locomotief -gestookt op olie- acht zijn gebouwd. Ze zien er heel indrukwekkend groots uit, maar ze waren toch nog te licht om op de bergtrajecten te rijden.

 

een zware jongen: stoomloc 5468We lopen door de twee oude rijtuigen, waarvan het interieur nog behoorlijk in tact is. Ze hebben kennelijk gediend om over de grotere afstand passagiers te vervoeren, want er zijn ook couchettes aan boord en zelfs een coupé met een echt bed. En dat alles getrokken door die toch zware jongen: de 5468.

Boven in de grote zaal is er nog een soort vide: daar hangen oud naamborden van stationsplaatsen en wat schilderijen. Er is ook een miniatuurbaan: bestaande uit te koppelen segmenten van de plaatselijke railbouw modelclub. Jammer dat ze er nog zoveel aan moeten doen: van de in de folder beloofde mogelijkheid om zelf treintjes in werking te zetten, is geen sprake.

het gebouw van het Revelstoke Railway MuseumDe lunch gebruiken we buiten onder de overkapping van het museumgebouw, op en bankje. Als we na de maaltijd verder willen, moeten we nog even geduld hebben: er passeert juist een trein de overweg, die halverwege gewoon blijft staan. De wachtende Revelstokers zijn dit blijkbaar gewend: die stappen uit hun auto om gezellig een praatje met elkaar te maken. Als er na zo'n vijf minuten weer beweging in de trein komt, gaat Loes verder met tellen en komt uiteindelijk tot 122 wagons, een locomotief ervoor en een erachter. Dat zijn nog eens goederentreinen!

De middag besteden we aan een 'heritage wandeling': een route die langs oude bouwwerken van de stad voert. Wij kochten een boekje bij het Visitor centre en daaruit combineren we twee routes.

We starten bij nummer 5 van de Courthouse walk, een huis gebouwd in 1897 in Queen Anne stijl. Daar kwam een bouwer uit Zweden aan te pas om het huis -zoals je ook nu nog veel bij Canadese huizen ziet- geheel uit hout op te bouwen. Vanzelfsprekend zal ik niet van de hele wandeling hier een verslag doen -dan zou je er speciaal in geïnteresseerd moeten zijn- maar we kunnen achteraf wel stellen dat we veel hebben geleerd over de bouwstijlen van Canadese huizen in de jaren tussen 1870 en 1930. Voor Canadese begrippen zijn dit oude huizen, want hun geschiedenis is eigenlijk officieel pas 140 jaar oud. In 1876 werd Canada als land gesticht, waar er natuurlijk daarvoor al bewoning was door wat zij nu noemen de First Nations.

Interessant aan deze wandeling is ook dat van een aantal nog bestaande huizen een afbeelding uit vroeger jaren is opgenomen, zodat je ook de ontwikkeling van het gebouw kunt zien. Waar oude, maar historisch belangrijke gebouwen zijn verdwenen, is eveneens een oude afbeelding opgenomen.   

[photogallery/photo00019169/real.htm]

Na deze leerzame wandeling lopen wij weer over de oude brug terug naar de camping. Het is nog steeds mooi weer -zo'n 22 graden- dus we kunnen nog heerlijk buiten genieten van een hapje, een drankje en natuurlijk een heerlijke maaltijd.

 

Aan het einde van de avond leggen we één oor weer op het kussen en gaan heerlijk dromen van wat de dag van morgen brengt: genieten van de uitzichten op de Canadian Pacific.

van Revelstoke via Penticton naarChilliwack

Vancouver

 laatst bijgewerkt: 15-09-2018

naar overzicht reispagina's

terug naar de eerste week: Vancouver Island  naar de eerste dag van week 2: ferry Nanaimo - Horseshoe Bay e door naar Whistler    naar de eerste wek Toronto  begin tweede week Toronto: Pioneer Village  we zijn nog onderweg... even geduld aub

week 1                                       

van Revelstoke via Penticton naar Chillwack  van Chilliwack naar Vancouver en ezoek aan deze stad

 


 

Canada

 maandag 18 september: trail op Mount Revelstoke naar Lake Eva

REISVERSLAG

Het wordt een 'natuurdag': we gaan een wandeling maken op de Mt. Revelstoke. Omdat we tevens hadden besloten het twee dagen wat rustiger aan te doen, drinken we eerst op ons gemak koffie op de camping. We hebben er nog een stuk koek bij: gekocht in de supermarkt en MIERzoet. Nou ja, vooruit maar.

Om half elf gaan we op zoek naar het kantoor van Canada Parks, waar we volgens de informatie uit de brochure van Revelstoke een gedetailleerde kaart kunnen krijgen. We vragen het de dame van het Info centre, maar die geeft ons eerst een kaartje waar je ook niet veel wijzer van wordt. We laten haar de mededeling op de brochure over hikes zien. Ooooh! Kun je daar betere kaarten krijgen? Dan moeten we naar Third Street, naast het postkantoor.

Inderdaad: de juffrouw aan de balie op de tweede etage geeft ons een kaartje met tracks die starten aan het eind van de Mt. Revelstoke Parkway. Dorp uit, borden volgen en dan rij je zó het park in. Overigens was ze verbaasd dat iemand hier een kaart haalt, maar goed, ze heeft ze liggen.

adventuremap van Mt RevelstokeAchteraf zoekend op internet, blijkt er dus wel degelijk een mooie kaart -zelfs waterproof- van de bergpaadjes te zijn. Waarom we die die niet kregen aangeboden, zal altijd wel een raadsel blijven.

Uiteindelijk zij we tegen half twaalf bij de controlepost, waar we met ons eerder gekochte toegangsbewijs voor de Nationale Parken kunnen laten zien dat we nog precies tot 's middags vier uur toegang hebben tot het park. Willen we een Engelstalig kaartje of de Franse uitgave? Dit blijkt dus hetzelfde kaartje als we bij het kantoor in de stad kregen! Al die extra moeite hadden we ons kunnen besparen. We danken voor het aanbod: we zijn al voorzien.
Je kunt met de auto niet helemaal naar de start van de wandelpaden rijden, maar eerst leg je 26 (!) kilometer af over een slingerende weg naar boven. Daar kun je parkeren en korte wandelingen maken naar bijvoorbeeld Balsam-Lake. Dat kost maar twee minuten, want het ligt naast het terrein voor personenauto's. Je kunt er dan nog wel een halve kilometer omheen wandelen. Wij gaan voor een grotere track en nemen de pendelbus (drie minuten) naar de start.

Eva and Jade Lakes trailWe kiezen voor de route naar Lake Eva. De gids die ons met het busje naar het beginpunt heeft gebracht, vertelt ons nog even dat er 's morgens twee uur lang een beer rond heeft gelopen bij de 'Meadows in the Sky-track'. Die liep daar heerlijk bessen te eten, is door vele bezoekers vastgelegd, maar heeft nu blijkbaar zijn buik vol en is nergens meer te bekennen. Hebben wij dat weer?

We gaan het pad op, dat tegen onze verwachting in niet omhoog maar omlaag gaat. Geen punt, maar dan moeten we er wel rekening mee houden dat het laatste stuk van de terugweg -het is geen 'loop'- omhoog gaat. De afstand tot  het meer is 6 kilometer en volgens de parkwacht doen we daar 2½ uur over.
De uitzichten zijn al meteen verrassend en bieden een heel afwisselend landschap.
metershoge dennen die kaarsrecht naar de blauwe hemel priemenOpvallend zijn de metershoge dennen,die kaarsrecht naar de blauwe he-mel priemen.

Het pad wordt geregeld onderbroken door een klein greppeltje, omdat in de periode van het smeltwater er vele stroompjes en stromen om-laag naar de meren gaan.

de berghellingen lijken besneeuwd, maar bestaan uit lichtgrijze steen

Soms zie je in de verte berghellingen die wat licht besneeuwd lijken, maar met de telelens bekeken, blijkt het een grijzige steensoort te zijn.

Over sneeuw gesproken: HET SNEEUWT !! Goed, heel lichtjes, het blijft zeker niet liggen, maar toch: de vlokjes dwarrelen neer. En dat in september. Voor het overige is het mooi weer. Wij vinden het zelfs redelijk warm en we hebben dan ook een beetje spijt dat we de bergwandelaars die even vóór ons uit hun camper stapten, hebben gevolgd. Dikke jas aan, sjaal en handschoenen. Zou het zó koud zijn ? Nou ja, beter teveel dan te weinig aan, maar wij stoppen even om de jassen in de rugzak te bergen. De sweater is voldoende (maar daar dan nog wel drie lagen onder ;-)) De handschoenen en de sjaal blijven de hele route ongebruikt.

Een beer zien we nog steeds niet -hoe zouden we handelen als we hem wèl tegenkomen?- maar wel een Mt. Revelstoker. Een door de natuur gevormd 'gezicht' in een stuk afgebroken boomstronk.

We schieten niet zo heel hard op, omdat we geregeld foto's maken en we steeds dalen of stijgen en bovendien goed moeten kijken waar we lopen. Toch zien we ineens dat we al meer dan een uur onderweg zijn. De vergezichten zijn nog steeds mooi.

We hebben een broodje mee en dat nuttigen we al lopend, anders gaan we het helemaal niet redden. We hebben ons namelijk ver-keken op de 26 kilometer heen en terug naar de start (dat wisten we vooraf niet).

Ook de flora en fauna doet hier zijn best om de aandacht te trekken. Dat lukt: we leggen een roodbloeiend plantje vast en een marmotje (klik voor vergroting).

klik voor grotere afbeeldingklik voor grotere afbeelding

 

 

 

De marmotjes schieten met een flinke snelheid over de rotsen heen en weer, maar gelukkig zitten ze af en toe even stil.

We komen een bergstroompje tegen en krijgen de indruk dat we nu toch onderhand bij het meer zouden moeten komen. We lopen al twee uur, maar het enige dat we even later door de bomen zien is een meertje ver in de diepte onder ons. Als we daar nog naar toe moeten, zijn we nog wel even bezig.

Het pad begint te veranderen. We lopen nu zelfs over de stenen die voor de marmotjes als thuisbasis dienen. Toch moeten we nog steeds goed gaan, want af en toe ligt er een houten vlonderbrug over een stroompje. Na vijf minuten echter moeten we ons echt een weg over rotsblokken banen. Je ziet nog wel hoe het 'pad' loopt, maar dit wordt heftig. We stoppen voor overleg. Doorlopen en dan weer terug, gaan we niet redden 'binnen de tijd'. Om vier uur gaat de laatste pendel terug. Die kunnen we nog wel missen en moeten dan zelf een kwartiertje extra lopen, maar dan is er ook géén speling meer: om vijf uur sluiten de hekken van het park en mag je er de volgende dag pas weer uit . We gaan terug en moeten het doen met een door anderen geschoten foto van het meer van Eva.

Het Eva Lake, met dank aan Parks Canada voor de foto.

We gaan terug naar de camping, waar we ons gebruikelijke happy hour houden. 's Avonds wordt er weer driftig aan het verslag gewerkt en worden alle e-mails uitgelezen die de kleinkinderen ons hebben gestuurd. Zo blijven we toch nog een beetje op de hoogte van alle ontwikkelingen in Holland. Het half uurtje foto's van de dag terugkijken op de computer is 's avonds eveneens een aangename bezigheid: dan beleven we alle mooie dingen nog een keer. Meestal besteden we dan het laatste hafuurtje aan het voorbereiden van de volgende dag: de routetips van Esther doorlezen, de kaart nog even in het hoofd opnemen en bespreken wat zo ongeveer de stopplaatsen voor die dag gaan worden.
Bedtijd is voor ons meestal tegen twaalven: dan ligt de rest van de campinggasten al lang op één oor, maar wij zijn niet van die vroege vogels.