laatst bijgewerkt: 16-09-2017naar overzicht reispagina'sCanada

U bent nu bij het verslag van week 1  Horsheshoe Bay - Whistler - Kamloops - Clearwater - Jasper - Lake Louise - Revelstoke  week 3, dag 1-2: Revelstoke   naar de eerste wek Toronto  begin tweede week Toronto: Pioneer Village  Oktoberfest Kitchener en afsluitend Toronto

week 1          

Vancouver Island: Cowichan district  terug van POrt Alberni naar Nanaimo

 


 

                  

REISVERSLAG

We gaan op weg naar Vancouver Island

Als ik om zeven uur de ogen definitief open, is Loes er al uit. Ze voelt zich wat beter en heeft een warme douche genomen.  We gaan naar het restaurant -Maxie's- en bestellen daar een brunch (Canadezen houden niet zo van ontbijten). De kaart vraagt wat studie, maar we besluiten een Malibu Banana te nemen en French toast. Die laatste bestaat uit drie stevige wentelteven met warme aardbeien als beleg. Dat wordt Loes wat teveel, maar ik help haar een beetje mee. Mijn Malibu zijn stukjes in noten gefrituurde banaan met een vleugje rum. Heel apart, wel machtig. Je dipt ze in een bakje roomvolle yoghurt.

Bij de receptie krijgen we het nummer van Canadream: dat blijkt door Arke niet op de vouchers gezet. Op de kamer zoeken we vervolgens contact en horen dat we om 12u klaar moeten staan.
Van het geplande bezoek Down Town komt niets. Als Loes op de kamer thee heeft gezet, duikt ze het bed weer in. Tsja, dan is ze echt goed ziek. Ik ga nog even op pad om een converter aan te schaffen, want daar hebben we dus in alle voorbereidingen niet aan gedacht. Canada leeft nog op 110 volt, dus onze 220-apparatuur werkt niet (achteraf blijkt dat mee te vallen: het probleem zat hem in de keuze-adapter die voor meer gebieden geschikt is. Als het pijltje maar even naast het markeerpunt staat, doet ie al niks meer). Na anderhalf uur is Loes toch weer wat op de been, dus gaan we samen een paar boodschappen voor de lunch halen.

Canadream levert ons een prachtige DV-C camper

Even voor twaalven checken we uit en dan is het wachten. We worden na een kwartier al onrustig, maar de receptioniste vertelt ons dat ze eigenlijk altijd te laat zijn. Net als we om half een toch maar willen bellen, zien we het busje voorrijden. We laden in, op de voet gevolgd door een ander stel dat ook mee wil. Er is echter geen plek meer; er zitten als zes camperliefhebbers uit Wales in de bus en met ons erbij is het vol. Enig navragen door de chauffeur leert dat het tweede stel voor half twee staat genoteerd. Bij aankomst in de wijk Delta -al een aardig stuk richting veerpont- worden we snel geholpen. Marcel legt de werking uit van de camper: een DV-C met een lekker lang dwarsgebouwd bed van 2.05x1.94 cm. Twee meiden die eenzelfde type camper krijgen, luisteren meteen mee- en dan gaan we terug naar binnen voor het papierwerk. Er is ook een 'Nederlandse' medewerkster, maar wij krijgen een 'Duitse'.
Na alle uitleg over wat er kan misgaan en wat je dan moet doen, plus het zetten van negen handtekeningen in drievoud, kunnen we de spullen inpakken. We gaan op weg.

Extra wachten bij de ferry

Het is nog maar een klein stukje naar de pont: 14 km. Eerst gaan we echter groot inkopen voor de eerste dagen. Op het kaartje dat we bij het info-pakket van Canadream kregen, staat netjes het winkelgebied aangegeven dat we onderweg tegenkomen. Bij Save on food halen we een klantenpas, dan kunnen we meteen meedelen in de aanbiedingen. Bij het naastgelegen benzinestation tanken we vol: 70 euro, das nogeens andere koek dan met de Zafira volgooien. Die stopt meestal even over de 50, terwijl er nu al een kwart in zit! Bij de licqour-store halen we bier en wijn en dan gaan we toch echt naar Tsassawan. Het is net vijf uur geweest en aan de tegenliggers te zien is er zojuist een boot van het eiland af aangekomen. Een groot bord vertelt ons al dat we niet hoeven te wachten: de ferry van zes uur is voor 46% vol. We betalen -voor een oversized vehicle, terwijl hun eigen website zegt dat we tot 20' in het standaard-tarief zitten- en mogen in rij 31 aansluiten.
Dat blijkt niet de meest 'vlotte plek'. Alle andere rijen mogen aan boord, maar 31 t/m 34 blijft wachten.


We sluiten aan in de rij, maar terwijl de andere rijen al aan boord mogen, moeten wij blijkbaar op een extra ferry wachten.

Het wordt zes uur, maar ondanks dat we om 5.10u een kaartje kochten, zien we vele auto's na ons toestemming krijgen door te rijden. De veerboot vertrekt. Vanwege de grote drukte van Labour Day -veel Canadezen zijn een lang weekend weg geweest- wordt er een extra veerboot ingezet. Daar mogen we op, maar we vertrekken pas even over half zeven.
We gaan naar het restaurant, eten alvast wat en gaan nog even aan dek wat rondkijken. Het is wat heiig, maar we kunnen toch nog een paar plaatjes schieten. Daarna kunnen we om tien voor acht van boord.
Op naar Victoria.

Daarvoor ga je eigenlijk automatisch highway 17 op. Volgens de routebeschrijving moeten we er bij exit 8 af. Het regent, wordt al snel donker, maar dit kunnen we nog vinden.  Dan wordt het moeilijk. De Helmcken Road zien we niet, evenmin als de Island Highway.

Onze eerste Canadese camping:
Fort Victoria RV park

We zitten dus goed fout. We stoppen bij een alleraardigste en zeer behulpzame Canadees, die ons weer op het juiste spoor zet. We gaan nog even verkeerd, maar dat hebben we zelf snel door en we vinden de juiste route. Fort Victoria zien we echter nergens, noch een verwijzing er naartoe. Dus vragen we het aan een dame die bij een pompstation vuilnisbakken leegt. Een korte knik, vergezeld van 'Up there' is de enige communicatie die ze ten beste geeft. Goed: we gaan up there en zien na drie minuten inderdaad het bord: Fort Victoria RV park. Het is inmiddels even over tien, maar op de receptie zijn ze nog gewoon aan het werk.

Jazeker, er is plaats (nr 70 van de in totaal 350). We boeken voor drie nachten en zetten de camper op z'n plek. Smal, een haagje van zo'n meter voor de privacy en met een eigen picknictafel. Voor de rest doet het rommelig aan: alles op een rij met de auto's aan de voorzijde.

dinsdag 4 september: Op verkenning door Victoria

We hebben een goede nachtrust achter de rug. Rond acht uur zijn we wakker en even later horen we een trein aankomen. Die blijkt inderdaad midden over de camping te rijden. We denken niet dat dit in Nederland zou kunnen, maar hier kennelijk wel. De bellen voor de overweg -verder niet bewaakt- rinkelen en de trein geeft stevige fluitsignalen.
Wij gaan ons eerst even wassen bij de keurig schone washrooms, waar het opvalt dat toiletpapier en zeep hier gewoon aanwezig zijn. Dat hebben we elders wel anders meegemaakt.

Rond half elf stappen we op de bus en gaan richting Victoria. Inderdaad: een Engels aandoende provinciestad. We komen als eerste terecht in Eaton Centre, een overdekte winkelgalerij van drie verdiepingen. Ook hier weer en mooie klok, zoals we die -maar dan nog mooier- twee jaar gelden in Sydney hebben gezien. De meeste winkels zijn behoorlijk chique, maar er zitten ook wat 'gewone' zaken tussen.

Voor een goed overzicht gaan we met de roltrappen naar boven, om ook daar foto's te nemen.

Bij de bibliotheek kunnen we internetten

Vervolgens gaan we eerst naar de Public Library. Canadezen houden blijkbaar van lezen, want er staan echt mééters boeken. En videobanden, cd's of wat je nog maar meer aan info-verstrekking kunt bedenken. Daarnaast zijn er tientallen computers. Je vraagt aan de balie een kaart en dan mag je dagelijks een uur -gratis- internetten. Dus gaan we de post bekijken, dochter Esther met haar verjaardag feliciteren en een stukje verslag schrijven van onze eerste belevenissen.

Het is lunchtijd en daarvoor komen terecht bij La Fiesta, een Mexicaan. Een Chimichanga en een portie nacho's blijken goed voor maagvulling van ten minste vier personen, maar wij zijn maar met z'n tweetjes. Helaas: we eten de bordjes niet leeg.

Als eerste staat nu een bezoek aan het Fairmont Empress hotel op het programma. Een uitstekende gelegenheid om een high tea te gebruiken, maar wij zitten net vol (en onze portemonnee niet ;-)) Wel kijken we hier onze ogen uit: het is inderdaad een chique bedoening, in een sfeer die naar glorieuze Engelse tijden verwijst.

Zoals in veel Canadese restaurants gebruikelijk, met je hier 'wachten tot je plaats kunt nemen'. Zomaar doorlopen? Nee, dat past niet in de stijl.

Wie vervolgens een tafeltje heeft gereserveerd, mag even wachten tot alles in orde is gemaakt. De gerant komt je dan ophalen en begeleidt je naar je plek.

De eigenaar is zo vriendelijk veel info te geven over de uilenfamilie en hij is ook niet te beroerd het loodzware beeld voor de gewaardeerde klant uit de vitrine te halen en op de toonbank te zetten. We krijgen van alles te horen over de herkomst -van de Inuit-Indianen- alsmede over de maker -de kleinzoon van een beroemd beeldhouwer van die stam- en over de steensoort. Natuurlijk kan het beeld naar Europa worden verzonden: onlangs is er nog een ander beeld van dezelfde kunstenaar naar Hamburg verscheept. Transportkosten worden dan niet berekend.

We vertellen hem nog eens over de aanschaf te zullen nadenken, want de prijs van   9.600,- vraagt nog wel een nachtje slapen.

We wandelen nog even door de rest van het gebouw, bewonderen totempalen en mooie planten en gaan dan langs het havenfront wandelen. We nemen de route richting Chinatown. Daar hebben we al lovende woorden over gelezen, naar wij kunnen het eigenlijk alleen eens zijn met de opmerking dat het vooral een 'compacte' wijk is. Het zijn eigenlijk maar twee straten en dat stelt dus niet zoveel voor.

In hetzelfde complex bevinden zich ook en paar winkels, uiteraard voor de klant met een verfijnde smaak. Zo is er een die afbeeldingen van totemfiguren ver-koopt, maar daar-naast staan er ook stenen beelden. Als Loes drie uilen uit één stuk gehouwen ziet, wil ze die wel van dichterbij bekijken.

Kunstzinnige fietsen: iets voor Houten?

Een paar straten verder zien we plotseling een leuke fiets. Loes is wel bereid het model even uit te proberen. We vragen ons af of ze zo goed zit: misschien toch meer naar voren en dan wat kleinkinderen achterop?

Het blijkt overigens niet het enige buitensporige model dat ze hier kennen. Om de hoek van de straat treffen we een drieling fiets aan.

Toch weer een idee voor Houten? Wil je de titel Fietsstad binnenhalen, dan zul je meer moeten doen dan een andere kandidaat. Dus: schrijf een wedstrijd uit onder beeldend kunstenaars die zich laten inspireren door het onderwerp fiets. Deze twee exemplaren zouden we zó als inspirerend voorbeeld kunnen plaatsen.

Op zoek naar een biertje komen we terecht bij 'A Caribean café': The Reef. Daar hebben ze een heel apart -en lekker- biertje op tap: Grasshöpper. Loes gaat weer voor rood.

 

We vinden het genoeg voor vandaag en nemen de bus terug naar de camping. Daar nemen we nog een aperitiefje en dan doet Loes de camperkeuken weer alle eer aan door een heerlijke maaltijd te bereiden. Het is een prettige indeling van de camper, zoals we vooral later zullen bemerken als we er zelf een aanschaffen.

 

woensdag 5 september: Remarkable Day - en opnieuw naar Victoria

We feliciteren elkaar met het feit dat we elkaar precies acht jaar geleden voor het eerst ontmoetten en natuurlijk ook met de verjaardag van kleinzoon Julian (4).

Om kwart over acht zitten we met video en camera klaar om de trein op te nemen, die rond deze tijd volgens de dienstregeling door het RV park rijdt. Ongelooflijk maar waar.

Fiets voorop de bus:  Wauw! Wat een service

We nemen opnieuw de bus naar het centrum van Victoria, want er valt in die stad nog veel meer te zien.
Dat betekent ook dat we niet volgens eerdere plannen naar Butchart Gardens te gaan. Dan zouden we namelijk met de camper weer een heel stuk terug richting veerpont moeten rijden, want volgens de beheerder van de camping is de busverbinding niet goed. Jammer, maar helaas.

De busverbinding naar de stad is wel goed: het is maar acht minuten lopen (wij doen het in zes) en even over tien zijn we op weg. Bij een van de haltes onderweg staat een mevrouw met een fiets. Die zet ze dwars voor de bus en... we kunnen onze ogen niet geloven: ze hangt hem voor aan de bus. Het was ons niet eerder opgevallen, maar er blijkt op de meeste bussen een rek voor twee fietsen te zitten. Hoezo, Nederland, Fietsland? Dit is pas service!

We beginnen vandaag met een bezoek aan Craigdarroch Castle.
Dit kasteelachtig herenhuis met 39 kamers is gebouwd in 1889 door een industrieel van de enorme opbrengst die hij ontving uit zijn kolenmijnen. Helaas voor de man zelf heeft hij er nooit gewoond: vijf maanden voor het klaar was, overleed hij. Nu is het een van de toeristische attracties van Victoria, waar zelfs busladingen toeristen worden 'uitgestort'. Je kunt er een rondleiding krijgen en in de souvenirshop een kitscherige 'herinnering' kopen.

Het centrum van Victoria ontdekken

Wij laten het bij een rondje om het gebouw en gaan op zoek naar de bushalte 'downtown'. Dat valt niet mee; waar we zijn uitgestapt, zien we aan de overkant van de straat niets. Dan maar een stukje in de goede richting lopen. Tot we ineens ontdekken dat dit, ondanks zijn breedte, een éénrichtingsstraat is. Lachen, dus en op naar de volgende parallelstraat. Jawel: daar stoppen ze dus richting centrum, waar we drie minuutjes later al zijn.

We besluiten eerst even een soort verkenningswandeling te maken: de belangrijkste gebouwen in het centrum bekijken, vooral in het gebied rond de haven. Daarvan zie je hieronder wat foto-impressies:

Nadat we zijn gestart bij het Empress hotel, lopen we richting Thunderbird park. Daar staan flink wat totempalen bij elkaar. Iets verderop ligt het Helmken house: het oudste gebouw van Victoria. Daarna horen we de klanken van het carillon, dat door Nederlanders is geschonken aan het stadsbestuur van Victoria. Bij het havenfront zijn verschillende kooplui actief: ze proberen een klein model totempaal te slijten, een schilderijtje of wat andere ''souvenirs''.

Voordat we teruggaan naar de camping, steken we nog even ergens op. We zitten een beetje 'achteraan' op Douglas Street en het aantal etablissementen is hier dun gezaaid. We zien een White Spot en daar bestellen we het gebruikelijke biertje met de rode wijn. De serveerster is echter wat teleurgesteld dat we niet komen eten en dat is meteen aan de snelheid van bedienen te merken. We laten het dus bij één consumptie en nemen de bus terug.

De camper heeft een keurig plekje, maar hij had ook niet heel veel breder moeten zijn. Voordeel van deze plek: we hebben een eigen, afgescheiden stukje. Veel andere campers staan gewoon in een rij naast elkaar. In de loop van deze weken zullen we ervaren dat dergelijke 'onpersoonlijke' opstellingen in Canada wel vaker gebruikelijk zijn

Het is te fris om nog buiten wat te drinken, dus zoeken we de beslotenheid van onze camper op.

's Avonds nog even het verslag bijwerken en de route voor de volgende dag doornemen, als we richting Cowichan Lake gaan.

 

verslag van Victoria naar Port Alberni